#ถ้าคนไม่รักกันจะไปเอาความอดทนมาจากไหน

ใครหลายๆคนก็คงคิดแบบเรา ยิ่งโตชีวิตยิ่งวุ่นวาย หาความสุขแทบจะไม่มี เหมือนอยู่เพียงเพื่อใช้ชีวิตให้มันผ่านไปวันๆเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ” เราเป็นเด็กผู้หญิงต่างจังหวัดคนหนึ่ง สมัยเรียนเราก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กทั่วไปนี่แหละ กิน เล่น เรียน ไปวันๆ แต่มันเริ่มจะเปลี่ยนเเปลงตอนเราเข้ามหาวิทยาลัยนี่สิ เราเลือกเรียนเอกบัญชี(ยากมากๆๆๆๆ) เราจบสายสามัญนะแต่เห็นเค้าบอกเรียนบัญชีหางานง่ายเลยอยากเรียนเราเลือกเรียนที่นี่คนเดียวไม่มีเพื่อน ไปคนเดียว ไปหาเพื่อนเอาข้างหน้า เราเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนอ่ะแต่มันก็เหมือนเรามาหาประสบการณ์นะ(ได้มาเยอะเลย) เราเรียนที่นี่ได้เทอมกว่าๆเองเราก็ออก เราเรียนไม่ไหวอ่ะ สงสัยเราโง่เกินไป555 อีกอย่างตอนนั้นเราเที่ยวเก่งด้วยล่ะ เราเที่ยวครั้งแรกก็ตอนเรียนวิลัยนี่แหละ เราไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย พอได้เข้าวิลัยก็เที่ยวกระจายสิทีนี่ มันเลยทำให้เราขาดเรียนบ่อย จนหลังๆเริ่มไม่ไปเลย เรารู้นะว่าเราแย่มาก ตอนนี้เราเลิกเที่ยวแล้ว ผับไม่เข้า เหล้าไม่กินเลยดีกว่า เลิกทุกอย่างที่รู้ว่ามันไม่ดีกับตัวเอง เพราะเรามีลูก ใช่…ตอนนี้เรามีลูกแล้ว ลูกเราได้เก้าเดือนแล้วล่ะ เรื่องมันเกิดจาก หลังจากที่เราเลิกเรียนได้สามสี่เดือนเราก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง เราว่าเค้าก็โอเคดีนะเราเจอเค้าที่เซเว่นแห่งหนึ่ง แต่ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกก็แค่บังเอิญเจอกัน แต่…มันไม่ได้จบแค่นั้นนะสิ เช้าวันต่อมาเราก็เล่นเฟสบุ๊คปกติแต่เราบังเอิญไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งมาไลค์รูปโปรให้เรา อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ใช่ เค้าคนนั้นจริงๆด้วย แต่ เค้ามาเป็นเพื่อนในเฟสเราตอนไหนอ่ะ เราจำไม่ได้ คิดแล้วขำเราเลยตัดสิ้นใจทักไปหาเค้าด้วยความอยากรู้ว่าใช่คนเมื่อคืนที่เจอกันเปล่า เราก็เริ่มคุยกันตั้งแต่นั้นมา เราคบหากันได้ไม่นาน เราก็เลิกลากัน เพราะเค้ายังอาลัยอาวรณ์เเฟนเก่าเค้าอยู่ เราไม่ชอบ แต่ใครจะไปรู้ว่ามันคือเวรกรรมล่ะ เราเลิกกับเค้าได้ไม่นาน เราก็มารู้ว่าเราท้อง อืมจ้ะ ทำไงล่ะทีนี่ ท้องแถมเลิกกันไปแล้วอีก ซวยสิ เราเลยปรึกษาเพื่อน เพื่อนเราเลยบอกให้บอกเค้า เราเลยโทรไปบอกเค้า เป็นคุณ คุณจะเชื่อไหมล่ะ เลิกกันแล้วแต่อยู่ๆกับมาบอกว่าท้อง เราไม่รู้จะทำไงดี เราเลยโทรไปบอกแม่เค้าว่าเราท้อง แม่เค้าบอกจะรับผิดชอบเอง แม่เค้าดีกับเรามากๆอ่ะ เราเลยนัดเจอกันเพื่อไปตรวจว่าเราท้องจริงเปล่า หลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือนเราก็แต่งงานกัน ไวมาก แต่เราสองคนไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ ทะเลาะกันมากมายก่ายกอง หลังจากแต่งงานเราอยู่ด้วยกันได้แค่เดือนกว่าเอง มันไปกันไม่ได้อ่ะ ไหนจะแฟนเก่าเค้าอีก เราโคตรไม่โอเคเลย เสียใจมาก เราไม่รู้ว่าตอนนั้นความรักคืออะไร เราเหนื่อยเหลือเกิน ไหนจะลูกในท้องอีก พอทะเลาะกันเค้าตบเราทำร้ายร่างกายเราจนเราทนไม่ไหวจริงๆ เราเลยหนีกลับบ้าน ในระหว่างที่เราอยู่บ้านเค้าไม่เคยคิดจะมารับเรากลับ ไม่คิดจะมาขอโทดเราเลย เราก็อยู่แบบนั้นล่ะ อยู่กับพ่อเรา เราก็คิดว่ามันโอเคนะ แต่เราโคตรคิดถึงเค้าเลยอ่ะ ทรมานมาก เราอยู่จนถึงวันที่เราคลอด พ่อพาเราไปโรงบาล ไปส่งเราแล้วเค้าก็กลับ เพราะพ่อต้องไปขายของต่อ เราอยู่โรงบาลคนเดียว โคตรกลัวเลยแต่สิ่งที่เราคิดตลอดคือลูกต้องปลอดภัย หลังจากคลอดเสร็จพยาบาลกำลังพาเราไปที่ห้องพัก เราก็เห็นแฟนเรานั่งรออยู่หน้าห้องคลอด เราดีใจนะ แต่ก็เสียใจด้วยอ่ะ ไม่รู้ทำไม เค้ากลับมาเพื่อจะมารับเราไปอยู่ด้วย เราโคตรดีใจเลย แต่ทำไมไม่อยากไปก็ไม่รู้ เราเลยขอคิดดูก่อน ตลอดเวลาที่อยู่โรงบาลเค้าดูแลเราดีมาก จนเราเริ่มใจอ่อน หลังจากเราออกจากโรงบาลเราเลยได้กลับมาอยู่บ้านเค้าอีกครั้ง มันเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไปได้สวย เค้าทำดีกับเราสารพัด ดูแลเราทุกอย่าง เรารู้เลยว่าเรากลับมารักเค้าอีกแล้วรักมากกว่าครั้งแรกอีกด้วยซ้ำ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่พออยู่ๆไปอะไรๆก็เริ่มเหมือนเดิม เราเริ่มกับมาทะเลาะกันอีก เค้าตบตีเรา พอเราทนไม่ไหวขอเลิก เค้าก็บอกว่าไปได้แต่ให้ไปแต่ตัวลูกเค้าจะเลี้ยงเอง นี่หรือคือความรัก เค้าแค่ต้องการลูกไม่ได้ต้องการเราเลยเราเลยไม่ไปไหน อยู่เพื่อลูกทนกับทุกอย่าง เราตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อไปทำงาน กลับมาก็มาเลี้ยงลูก ทำงานบ้าน ซักผ้า ทำทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ แฟนเราไม่ได้ทำงาน เงินที่กินใช้คือเงินที่เราทำงานมาได้ เค้าอยากได้อะไรเราก็เก็บเงินซื้อให้ตลอด ทุกอย่างที่เราทำมันเกิดจากความรักทุกอย่าง เรายอมเหนื่อยเพื่อเค้า เพราะเรารักเค้าไง เรื่องค่านมค่าแพมเพิสแม่เราส่งให้ทุกเดือน เราแค่ทำงานเพื่อกินใช้วันๆแค่นั้นเอง เราอยากให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้ามาก ตั้งแต่คบกันมาเราไม่เคยได้ของขวัญ ไม่เคยได้คำพูดหวานๆ เพราะเค้าไม่ใช่คนโรแมนติกอะไร โอเคไม่เป็นไร ขอแค่เค้ามีเราคนเดียวก็พอ บางทีเรารู้สึกว่าเค้าแคร์คนอื่นมากว่าเราเสียอีก  เราอยากให้เค้าใส่ใจเรามากกว่านี้นะ เราอยากให้เค้าเอาใจเราบ้าง บอกเราบ้างว่าเค้าก็รักเรา เรื่องทั้งหมดมันคือเรื่องของเราเองจริงๆ ที่เราเอามาเล่าให้ฟังก็แค่อยากจะบอกเพื่อนๆว่า ทั้งหมดเราเป็นคนเลือกมันเองเราก็ไม่รู้นะว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันมีความสุขรึเปล่า แต่เรายังอยากอยู่กับเค้าแบบนี้ตลอดไปนะ หนูรักพี่นะ#ถ้าคนไม่รักกันจะไปเอาความอดทนมาจากไหน…….. ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะค่ะ ……..