ปล่อยความรักไว้ตรงข้างทาง

วัน
หนึ่งเมื่อเรารู้สึกว่าเราทำดีจนถึงที่สุดแล้ว
วันหนึ่งเมื่อเรารู้สึกเหนื่อยกับเรื่องราวเดิมตลอดเวลา
หรือแม้กระทั่งจนถึงวันหนึ่งที่เราไม่รู้จะไปทางไหน
บางครั้งการดันทุรังก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
มีแต่กลับจะทำให้เรื่องราวต่างๆ ดำเนินต่อไปด้วยความกดดันและหาทางออกไม่ได้
คำถามคือแล้วเราจะทำอย่างไรละ???

หลาย
ครั้งที่เรารู้สึกว่าเราเดินร่วมทางกับคนคนหนึ่งมาไกลเหลือเกิน
วันเวลาก็ผ่านไปนานจนไม่อยากจะหันหลังกลับไปเริ่มใหม่กับใครคนอื่นอีก
เรายังรู้สึกผูกพันกับคนที่เรารักและเรื่องราวเดิมๆระหว่างเราเรื่อยมา
แต่สุดท้ายกลับพบว่าเราทั้งสองยังอยู่ที่เดิม ทางเดินยังอีกยาวไกล
เราไปไม่ถึงไหนเลยต่างคนต่างเดินวนในลูป
ความสัมพันธ์ยังไม่ก้าวหน้าที่จะมองเห็นอนาคตของสองเราได้
มีเพียงเราเองที่มีการวางแผนหรือมีคำตอบอย่างชัดเจนว่าตัวเราจะเดินไปในทิศ
ทางไหน และสุดท้ายจะเป็นอย่างไร
แต่คนที่เราเดินเคียงข้างเรากลับไม่ได้มีความคิดเหมือนกันกับเรา
ตรงกันข้ามเขามีความลังเลและไม่แน่นอน
พร้อมที่จะปล่อยมือเราทุกเมื่อหรือหยุดเดินเสียดื้อๆ
ระหว่างทางที่เราเดินฝ่าฟันทั้งทุกข์และสุขด้วยกันมา
แน่นอนเราทั้งสองย่อมพบกับสุขและหลีกเลี่ยงความทุกข์ไม่ได้
แต่เรารู้สึกว่าเราทุกข์กับเรื่องเดิม แก้ปัญหาในรูปแบบเดิม
จนเหนื่อยและเบื่อ

มันคงถึงเวลา
ที่บางครั้งเราเองนั่นแหละ ที่ต้องพักเหนื่อย
แม้จะไม่พร้อมในการเดินหันหลังกลับไปหรือเริ่มต้นในทางเดินสายใหม่
อย่างน้อยเราก็ต้องหยุดเพื่อมองเรื่องราวของเราที่ผ่านมา
บางครั้งการปล่อยความรักไว้ตรงข้างทางไม่ใช่เป็นการทิ้งคนคนหนึ่งไว้
แต่เหมือนกับเป็นการที่เราพักเหนื่อยจากการเดินทาง
ออมแรงไว้เพื่อเริ่มต้นสิ่งใหม่ที่คิดว่าใช่และมั่นคง
แต่หากความหลังในสิ่งเดิมของเรายังมีค่า
และพร้อมที่จะเดินต่อร่วมกันทั้งสองฝ่าย
หนทางเก่าที่เราคุ้นเคยก็น่าจะเป็นทางเลือกที่เราจะเดินต่อไป?

ที่มา : http://www.bejame.com/article/1837