เค้าเป็นคนปกติ ที่ใครๆก็มองเห็นเเต่มองผ่านเค้าเป็นคนปกติที่ธรรมดา ไม่ได้วิเศษอะไรคนธรรมดาที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราโชคดีที่สุดในโลกเพียงเเค่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเค้า
เค้าเป็นคนที่มีรอยยิ้มปกติเหมือนคนทั่วไป เเต่สำหรับเราเเล้วเรากลับหวงรอยยิ้มที่แสนธรรมดานั้น
เค้าเป็นคนที่มีข้อเสีย ที่เรารับรู้เเต่เรารับได้ทั้งๆที่ข้อเสียพวกนั้น ถ้าคนอื่นมี เราคงรับมันไม่ได้เค้าทำให้คนคนนึงที่ซึ่งไม่ยอมใครเลย ยอมเค้าอย่างง่ายๆ
เค้าเป็นคนที่ เราอยากทะนุถนอม ไม่อยากทำให้ชีวิตเค้าพังอยากให้เค้ามีชีวิตที่ดี ถึงจะไม่มีเราตรงนั้นก็ตาม เเต่ถ้าวันนึงในอนาคต เค้าอยากมีเราในชีวิต เราก็พร้อมเข้าไปด้วยความเต็มใจ
เค้าเป็นคนที่ เราเลือกจะเก็บความรู้สึกดีๆไว้ ไม่บอกไปแลกกับการที่เค้ายังอยู่ตรงนี้ ถึงจะไม่ได้ใกล้กันมาก เเต่ถ้าไกลกว่านี้ เราคงอยู่ไม่ไหว
เค้าเป็นคนที่ทำให้คนคนนึงที่เกลียดการรอใครสักคนยอมรอเค้า โดยที่เค้าไม่เคยเอ่ยปากขอให้รอ
เค้าทำให้คนคนนึงที่เป็นคนนิสัยไม่ดี คุยกับหลายคนเลิกคุยกับทุกคน ทั้งที่เค้าไม่ได้ห้าม หรือว่าสนใจในเรื่องนี้ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้คุยหรือเเชทอะไรกับเรามากมาย
เค้าเป็นคนคนนึงที่ เราสามารถเอ่ยปากนิยามช่วงเวลาสั้นๆที่ได้อยู่กับเค้าว่าความสุขที่ชัดเจนที่สุด ที่สามารถพูดว่าสุขใจอย่างเต็มปาก
เค้าเป็นคนที่ทำให้คนคนนึงที่มีเเฟนเเบบทิ้งๆคว้างๆคบไปเรื่อยๆ เลิกนิสัยเเบบนั้น เค้าทำให้คนคนนึงรู้ว่า การคบกับคนอื่น ที่ไม่ใช่เค้ามันเป็นการเสียเวลา เพราะไม่ว่าจะคบไปสักกี่ร้อยคน ก็ไม่มีใครที่จะเข้ามาในใจเราได้ เพราะใจของเรา เค้าเอาไปเเล้ว
เคยมีคนเเบบนี้ในชีวิตบ้างไหม คนที่เราไม่มีสิทธิจะเรียกร้องอะไรเลยไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่คนเกลียด เป็นคนธรรมดาที่โชคดีที่ได้รู้จักกัน หรือบางทีอาจจะเป็นคนที่เคยรักกัน เเต่ตอนนี้มีเพียงเเค่เราที่ยังรักอยู่แปลกที่โลกเล่นตลก ทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ เเต่ก็รู้สึกโชคดีที่ได้เจอ
ใครเคยเจอบ้างมาเเบ่งปันกันนะ อยากรู้ๆ^^
