ผมเคยสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไม ? ผมถึงชอบ “ความเศร้า” ผมอยากตาย แต่ก็ไม่อยากตาย แต่ผมชอบความตาย ผมอยากจะรู้ว่ามันจะเศร้าสักแค่ไหนที่ตัวเองต้องตาย แต่ผมไม่อยากให้คนอื่นตาย ? หรือผมโรคจิต ??? แต่ผมว่าผมก็ไม่นะ ผมชอบ “ความเศร้า” เช่น…. ผมคิดอยากที่จะเป็นโรคอะไรสักอย่างที่ร้ายแรงจนไม่อาจรักษาได้ และรอนับวันที่ตัวเองจะตาย “มันจะเศร้าสักแค่ไหน” …….. ผมคิดว่างานศพของตัวเองจะเศร้าไหม จะเศร้าสักแค่ไหน ใครจะเศร้าไหมถ้าเราตาย “แล้วเราจะเศร้าสักแค่ไหนถ้าตัวเองต้องตาย” …….. ผมชอบดูหนังเศร้า เช่น นางเอกตาย พระเอกตาย บลาๆ … เพื่อที่จะให้ตัวเอง “เศร้า” และอยากที่จะ “เจ็บปวดภายในใจของตัวเอง” มันทำให้รู้สึกดีที่จะ “เจ็บปวด” ผมชอบการร้องให้ ……แต่ผมก็ไม่อยากที่จะตาย แต่ผมชอบที่จะ “เศร้า” ชอบความ “เจ็บปวด” ภายในใจ มันทำให้ผมรู้สึกดีที่ “เจ็บปวดจากความเศร้า” แต่ชีวิตผมไม่ได้หดหู่ ไม่ได้มีปัญหาครอบครัวหรือปัญหาชีวิต ผมก็เป็นคนร่าเริงปกติ ผมดูหนังได้ทุกแนว ฟังเพลงได้ทุกแนว ?? แต่ผมชอบที่จะ “เศร้า” …. ?
ปล.ผมโรคจิตหรอ ? ผมว่าไม่นะ …… ” ความเจ็บปวดนั้นแสนมีค่าล้ำ! “
