มีใครเป็นบ้างรึป่าว เสพติดความเจ็บปวด ที่รอวันพัง ..

ตั้งแต่แรกเริ่มที่คบกันมีปัญหามาตลอด ปัญหาเกี่ยวกับคนเก่าๆของเค้าที่เคยคบเคยกิ้กกันเราบอกทุกครั้งว่าไม่โอเค  แต่การเคลียร์กันแต่ละครั้งมันเหมือนพูดกับลมที่หายไปกับอากาศเมื่อขึ้นวันใหม่ปัญหาซ้ำๆกลับมาเรื่อยๆ จากคนแรก มาคนที่สอง คนที่สองไปคนที่สาม
เวลามีปัญหามีปากเสียงกัน เราพูดอย่างเค้าพูดออกไปอีกอย่าง   เราไม่รู้ว่าเราใช้ภาษาไทยไม่ถูกต้องหรือคนอ่าน มันโง่ แบบที่คิดอะไรไม่ได้เลยว่าแต่ละประโยคหมายความอะไรและในทุกๆครั้งเราต้องยอมหยุดเอง  จบเอง  เพราะมันเหนื่อยมากจริงๆที่จะต้องคุย พยายามพูดวนๆให้อีกฝ่ายเข้าใจตรงกันแต่ก็ไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย ได้กลับมาเพียงพูดอะไรไปก็เถียงทุกอย่าง แบบไม่รับผิดใดๆ  ต้องมีข้ออ้างในมุมของตัวเอง
พอเรื่องนั้นจบรับปากว่าจะปรับปรุง สุดท้ายก็มีปัญหาเดิมๆกลับมาอีก จนเรียกได้ว่าคงเป็นสันดาร เป็นเรื่องจากคนเก่าของเค้าตลอด ซึ่งเค้าไม่เคยคิดจะแก้ไข หรือทำอะไรเลย ความรู้สึกที่เจอทุกครั้งคือ เหนื่อย จนบางครั้งมันกลายเป็นความรำคาญ ที่ต้องคุยกับคนไม่รู้เรื่อง
ถ้าเป็นคนอื่นคงเลิกกันนานแล้วใช่มั้ย …. หรือเพราะเรายอม ยอมจนมีแต่แผลในใจ
เราเองก็คิดว่าเราทนเพื่ออะไร ????แต่มันก็หาคำตอบอะไรให้ตัวเองไม่ได้  อาจเพราะคิดว่า ยังไหว  หรือเรายังเจ็บไม่พอ  ..